വിരല് പിടിച്ചു അവന് നടക്കുന്നത് ഇന്നലെ എന്ന പോലെമനോമുകുരത്തില് തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോള്
മീനാക്ഷി അമ്മക്ക് വിതുമ്പല് അടക്കാന് ആയില്ല.
അവനെ വളര്ത്തി വലുതാക്കാന് എത്ര പാടു പെട്ടു.
അടുക്കളകള് കയറിയിറങ്ങി പണി ചെയ്തു.
അതൊന്നും സാരമില്ല.
എന്റെ മകനെ ഞാന് തന്നെ നോക്കണ്ടേ.
അവന്റെ പഠിത്തം ,സ്കൂള് ഫീസ് ,യുണിഫോം ....എത്ര കാര്യങ്ങള്.
ഭര്ത്താവിനോടോത്തുള്ള ജീവിതം മുഴുവനാക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല.
വിടരും മുന്പേ കൊഴിഞ്ഞ പുഷ്പമായി ഞാന്.....എന്റെ ജീവിതവും.
കൊല്ലങ്ങള് വിടപറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മകന് വലുതായി....എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സ്വന്തമായി നടത്താനും പഠിച്ചു.
ഇപ്പൊ ഞാന് ഒരധികപ്പറ്റായി മാറി...സാരമില്ല....ഇനി അവന് ജീവിക്കട്ടെ...അവനെ വെറുക്കാന്
മകന് അല്ലെ...പക്ഷെ എന്നെ ഇവിടേയ്ക്ക് നട തള്ളിയത് മാത്രം എന്തോ ഒരു വിഷമംതോന്നി...എന്നാലും ഞാന് കുറ്റം പറയില്ല.
അവന് എന്റെ മകന്....ഞാന് മരിക്കുന്നില്ല എന്ന വിഷമം .
അവനെ കാണാതെ എങ്ങിനെ ഞാന് ഇരിക്ക്യ ...കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്നെ അവന് എത്ര തല്ലി...എന്നെ അതൊന്നും വേദനിപ്പിച്ചില്ല.
പറക്കമുറ്റാന് ആയപ്പോള് അവന്റെ കണ്ണുകളില് കണ്ട തിളക്കംഎന്നെ വല്ലാതെ മുറിവേല്പ്പിച്ചു.
ഞാന് വേണ്ടാത്തവളായി....ഒന്നും പറഞ്ഞാല് കേള്ക്കില്ല.
വൃദ്ധ സദനത്തിന്റെ പൂജ ഹാളില് എന്നെ കുടിയിരുത്തി അവന് നടന്നുമറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും കണ്ണുകളില് കാണുന്നു.
എന്റെ പ്രായക്കുടുതലും കഠിനമായ ജോലിയും കാരണംമുതുകു വളഞ്ഞു .
കണ്ണുകളിലെ തിമിരം കാരണം കാണാനും വായിക്കാനും കുറച്ചുവിഷമവും ഉണ്ട്.
അവന് പെട്ടെന്ന് കയറി വന്നാല് കാണണ്ടേ.
അവനെ മനസ്സിലായില്ലെങ്കില് സങ്കടം ആവില്ലേ.
അത് കൊണ്ട് കണ്ണിനു തിമിരത്തിന്റെ ശത്രക്രിയ നടത്തണം.
കുറെ പറഞ്ഞു നോക്കി.ആരും കേട്ടതായി ഭാവിക്കുന്നില്ല.
അവന്റെ മുഖം ഒന്ന് കൂടി കണ്ടിട്ട് മരിച്ചാല് മതിയായിരുന്നു.ഈശ്വര......
പുറത്തു ഒരു ഒച്ച കേള്ക്കുന്നത് അവന്റെയല്ലേ...
കൈപ്പത്തി പുരികം തൊട്ടു....കുര്പ്പിച്ചു നോക്കി....ശബ്ദം അവന്റെ തന്നെ അല്ലെ...ചെവികള് വട്ടം പിടിച്ചു...ഇല്ല......എനിക്ക് തോന്നിയതാവും..
സുന്ദരന് ....നല്ല വെള്ള മുണ്ട്.....തേച്ച ഷര്ട്ട് ....ചുണ്ടില് ചിരി....
മീനാക്ഷി അമ്മ ഞെട്ടി....വര്ഷങ്ങള് എത്ര കഴിഞ്ഞു.....
ഇപ്പഴാണോ എന്നെ കാണാന് വരുന്നത്വാസുവേട്ടാ.....ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ എന്നെ തനിച്ചാക്കി എന്തിനാ പോയത്...ചോദിക്കും ഞാന്....അടുത്തു വരട്ടെ....കണ്ണുകള് തിളങ്ങി....എനിക്കിപ്പോ കാണാം....വാസുവേട്ടാ....
" അമ്മു......വന്നോളു.....എല്ലാം ഭംഗിയായി....ഞാന് കാത്തിരിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട്കാലമേറെയായി..."ചെറുപ്പക്കാരിയുടെ ആവേശത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.
വാസുവേട്ടാ....മോനെ കാണണ്ടേ.....അവന് വന്നോട്ടെ...." വേണ്ട അമ്മു....കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാല് അവന് വന്നോളും....ഇങ്ങു വന്നോളു...ഞാന് ഇല്ലേ...."
വാസുവേട്ടന്റെ കൈ പിടിച്ചു മീനാക്ഷി അമ്മ നടന്നു മറഞ്ഞു..
No comments:
Post a Comment